Człowiek chciałby żyć w takiej społeczności która jest zorganizowana w dobry sposób a pod tym pojęciem rozumie się przede wszystkim jej umiejętność do dbania o interesy członków na takim poziomie jak trzeba oraz zdolność radzenia sobie z wszystkimi możliwymi problemami. Wiadomym jest że te warunki będą spełnione tylko wtedy kiedy ludzie składający się na ta społeczność wykażą się odpowiednim poziomem dojrzałości i odpowiedzialności. Ponieważ jakkolwiek społeczności lokalnej przypisuje się określony poziom podmiotowości to przecież pojęcie jako takie nie ma rąk , nóg ani umysłu którym by się posługiwało. Jakość społeczności to poziom wykształcenia nie tego ze szkolnych ławek samych ludzi zamieszkujących teren, miasto czy państwo. Powstaje pytanie czy potrafią takie osoby patrzeć szerzej niż na końcówkę własnego nosa i liczyć coś innego niż pieniądze na własnym, najłatwiej jest oczekiwać nic nie dając w zamian od siebie, wtedy człowiek czuje się najlepiej. Wytyka niedociągnięcia przede wszystkim skupiając się na tym jak coś powinno funkcjonować albo też jak być zorganizowane tak by wszyscy na tym skorzystali. Wytykać błędy można pod warunkiem że samemu się przedstawiło lepszy pomysł i zgłosiło chęć zrealizowania ale społeczność go z jakiś powodów odrzuciła i wybrała inne rozwiązanie. Mądrze by było nie przejmować się tym że nie ma się szansy na pochwały czy jakieś profity z tego że wprowadzi się swoje rozwiązanie i nadal pomagać przy innym na tyle na ile się ma siły i czas. Czyli dojrzały członek społeczeństwa musi umieć przełknąć swoja własną dumę i poddać się woli ogółu nie negując innych rozwiązań tylko dlatego że nie są czyjeś autorskie. Można się nie zgadzać ale trzeba mieć dobre uzasadnienie a nie tylko twarde nie wynikające z urażonej dumy. Im wyższy poziom odpowiedzialności za dobro zbiorowe tym łatwiej jest grupie społecznej radzić sobie praktycznie z każdym możliwym problemem. Czyli tutaj warto kłaść nacisk na budowanie tego poczucia odpowiedzialności za wspólne dobro od samych najwcześniejszych lat. Wiadomo że dla dzieci pierwszym przykładem są rodzice od nich wychodzą wzorce które są kopiowane i kultywowane. Czyli kiedy w rodzinach i w społeczeństwie w prywatnym otoczeniu nie jest tłumaczone jak istotne jest żeby widzieć więcej niż tylko siebie i swoje dobro to żaden genialny system edukacji tego nie zastąpi i powstanie potężna luka której nie da się ot tak wypełnić byle czym. Wydaje się że w niektórych regionach bardzo mocno ucierpiało samo pojęcie społeczeństwa obywatelskiego z tych przyczyn iż system polityczny utożsamiał tych społeczników z popieraniem władz a to nie było dobrze odbierane. Jednak nie można tłumaczyć całymi dziesięcioleciami braku dojrzałości społeczeństwa minionymi traumatycznymi zajściami. Jest to wygodnie ale szkodliwa nad miarę. Jeszcze trochę i samo usprawiedliwianie się stanie się jedyna formą aktywności społecznej ludzi. Taka sytuacja nie powinna mieć absolutnie miejsca w żadnym wypadku. Wart by kolektywnie zadbano o odrodzenie się na nowo świadomości tego że zbiorowa odpowiedzialność i troska o dobrobyt jest korzyścią a nie czymś złym co trzeba zwalczać jak wirus.